Όταν όλα είναι urgent, τίποτα δεν είναι πραγματικά urgent

Κάθε αίτημα πρέπει να γίνει σήμερα.

Κάθε αλλαγή μοιάζει κρίσιμη.

Κάθε deadline δεν μπορεί να μετακινηθεί.

Και όσο περισσότερο αυξάνεται η πίεση, τόσο πιο εύκολο είναι να συμβεί κάτι παράδοξο: να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τα πάντα ως εξίσου σημαντικά.

Μόνο που δεν είναι.

Και ίσως μία από τις δυσκολότερες ευθύνες ενός leader να είναι ακριβώς αυτή: να μπορεί να ξεχωρίζει τι είναι πραγματικά σημαντικό όταν γύρω του όλα παρουσιάζονται ως επείγοντα.

Η πίεση μεταδίδεται πολύ εύκολα

Ένας leader μπορεί να μπει σε μια συνάντηση αγχωμένος και να βγει από αυτήν με μια ολόκληρη ομάδα αγχωμένη.

Χρειάζονται μερικές μόνο φράσεις:

«Το θέλω τώρα.»

«Όλα είναι προτεραιότητα.»

«Δεν έχουμε χρόνο.»

«Πρέπει να τελειώσει σήμερα.»

Μπορεί πράγματι να υπάρχει πίεση.

Μπορεί να υπάρχει ένα πραγματικό deadline.

Το ερώτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς με αυτή την πίεση.

Γιατί η δουλειά της ηγεσίας δεν είναι απλώς να μεταφέρει προς τα κάτω όλη την ένταση που έρχεται από πάνω.

Μερικές φορές είναι ακριβώς το αντίθετο.

Να απορροφήσει ένα μέρος του θορύβου και να μεταφέρει καθαρότητα.

Η ομάδα δεν χρειάζεται περισσότερο άγχος. Χρειάζεται προτεραιότητες.

Σε περιόδους υψηλής έντασης, οι άνθρωποι σπάνια χρειάζονται κάποιον να τους υπενθυμίσει ότι υπάρχει πολλή δουλειά.

Το γνωρίζουν ήδη.

Αυτό που χρειάζονται είναι να ξέρουν:

Τι κάνουμε πρώτο;

Τι μπορεί να περιμένει;

Ποιο αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό για σήμερα;

Πού δεν επιτρέπεται να κάνουμε έκπτωση στην ποιότητα;

Και ποιο από τα δέκα «επείγοντα» θα έχει πραγματικά συνέπειες αν μετακινηθεί μία ημέρα;

Αυτή η καθαρότητα είναι μορφή leadership.

Το «όχι τώρα» είναι εξίσου σημαντικό με το «ναι»

Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στη διοίκηση μιας ομάδας είναι να αποφασίζεις τι δεν θα γίνει.

Όλοι μιλάμε για prioritisation.

Στην πράξη όμως, prioritisation δεν σημαίνει να βάζουμε δέκα εργασίες σε μια αριθμημένη λίστα.

Σημαίνει ότι κάποιες από αυτές δεν θα γίνουν σήμερα.

Ίσως ούτε αυτή την εβδομάδα.

Και αυτό απαιτεί απόφαση.

Γιατί είναι πολύ ευκολότερο να δεχτείς ακόμη ένα request και να μεταφέρεις το πρόβλημα στην ομάδα.

Πολύ δυσκολότερο είναι να πεις: «Αυτό είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι σημαντικότερο από αυτά που ήδη κάνουμε.»

Η ταχύτητα έχει κόστος

Στο Marketing, και ιδιαίτερα σε περιόδους υψηλής εμπορικής δραστηριότητας, η ταχύτητα είναι απαραίτητη.

Πρέπει να αντιδρούμε γρήγορα.

Να αλλάζουμε δημιουργικά.

Να προσαρμόζουμε budgets.

Να βλέπουμε δεδομένα.

Να λύνουμε προβλήματα που δεν υπήρχαν πριν από μία ώρα.

Όμως όταν η ταχύτητα γίνεται μόνιμος τρόπος λειτουργίας, δημιουργείται ένα άλλο πρόβλημα.

Δεν υπάρχει χρόνος για σκέψη.

Και μια ομάδα που λειτουργεί συνεχώς σε emergency mode μπορεί να είναι πολύ απασχολημένη χωρίς να γίνεται πραγματικά αποτελεσματική.

Η γρήγορη εκτέλεση είναι πολύτιμη.

Αλλά πρώτα πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι τρέχουμε προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το «αρκετά καλό» δεν είναι πάντοτε συμβιβασμός

Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται πραγματικά για τη δουλειά τους συχνά θέλουν να την κάνουν τέλεια.

Το καταλαβαίνω πολύ καλά.

Όμως η τελειότητα έχει χρόνο και κόστος.

Υπάρχουν εργασίες όπου το 100% είναι απαραίτητο.

Υπάρχουν άλλες όπου το 85% σήμερα έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από το 100% την επόμενη εβδομάδα.

Η ωριμότητα βρίσκεται στο να γνωρίζεις τη διαφορά.

Όχι επειδή μειώνεις τα standards.

Αλλά επειδή καταλαβαίνεις πού τα standards δημιουργούν πραγματική αξία.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που συχνά ξεχνάμε

Οι άνθρωποι θυμούνται τον τρόπο που τους κάναμε να αισθανθούν όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα.

Είναι εύκολο να είμαστε υποστηρικτικοί όταν όλα λειτουργούν.

Η πραγματική κουλτούρα μιας ομάδας φαίνεται όταν υπάρχει πίεση.

Όταν κάτι πάει λάθος.

Όταν το deadline είναι ασφυκτικό.

Όταν ένας άνθρωπος κάνει ένα λάθος.

Τότε φαίνεται αν υπάρχει εμπιστοσύνη.

Αν υπάρχει χώρος να μιλήσει κάποιος.

Αν ψάχνουμε πρώτα ποιος φταίει ή πώς θα λύσουμε το πρόβλημα.

Και αν ο leader αυξάνει το χάος ή δημιουργεί σταθερότητα.

Η ηγεσία δεν είναι να έχεις όλες τις απαντήσεις

Με τα χρόνια έχω γίνει πιο επιφυλακτική απέναντι στην εικόνα του leader που γνωρίζει πάντα τι πρέπει να γίνει.

Δεν νομίζω ότι αυτό είναι το ζητούμενο.

Πιο σημαντικό είναι να μπορεί να πει:

«Δεν γνωρίζω ακόμη.»

«Ας το εξετάσουμε.»

«Αυτό ήταν δική μου λάθος απόφαση.»

«Αλλάξαμε δεδομένα, άρα αλλάζουμε και απόφαση.»

Αυτό δεν μειώνει την αξιοπιστία.

Κατά τη γνώμη μου, τη δημιουργεί.

Γιατί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται έναν αλάνθαστο leader.

Χρειάζονται έναν leader που μπορούν να εμπιστευτούν.

Όταν λοιπόν όλα μοιάζουν urgent…

…η πρώτη δουλειά ίσως δεν είναι να τρέξουμε πιο γρήγορα.

Είναι να σταματήσουμε για αρκετό χρόνο ώστε να αποφασίσουμε:

Τι έχει πραγματικά σημασία;

Τι χρειάζεται τώρα;

Τι μπορεί να περιμένει;

Πού πρέπει να προστατεύσουμε την ποιότητα;

Και πού πρέπει να προστατεύσουμε τους ανθρώπους μας από έναν θόρυβο που δεν χρειάζεται να γίνει και δικός τους;

Γιατί στο τέλος, το leadership δεν φαίνεται μόνο από τα αποτελέσματα μιας ομάδας.

Φαίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να φτάσει σε αυτά.